AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare

Kryefaqja

 

VIII. Urdhëresat Në Kishën Lokale

Kisha ka dy urdhëresa: pagëzimi dhe darka e Zotit. Pagëzimi kremtohet në fillim të jetës së krishterë, kurse darka e Zotit kremtohet gjatë gjithë jetës së krishterë. Ne theksojmë faktin që këto janë urdhëresa të Kishës dhe jo sakramente.

A. Pagëzimi.

Fjala “pagëzim” vjen nga fjala greke “baptizo”, që do të thotë të zhytesh ose të futesh në diçka për t’u ngjyrosur. Kjo fjalë nuk ka kuptimin e spërkatjes ose të derdhjes.

1. Detyrim. (Mat. 28:18-20; Rom. 6:1-6; Kol. 2:12). Të gjithë besimtarët urdhërohen për t’u pagëzuar. Një njeri nuk duhet të lutet që të kërkojë vullnetin e Perëndisë për këtë çështje. Zoti e ka urdhëruar.

2. Shpjegimi. Pagëzimi është shpallje e hapur e besimit në Krishtin nga besimtari, përpara njerëzve. Pagëzimi është shfaqja e jashtme e një veprimi të brendshëm dhe është një shembëlltyrë e vdekjes, varrimit dhe ringjalljes së Zotit Jezus Krisht. Zhytja e plotë portretizon plotësisht vendin e vdekjes. Ka disa njerëz, edhe sot, që kanë takuar vdekje fizike aktuale pas daljes nga ujërat e pagëzimit. Ata që kanë dalë nga fe të tjera, e vlerësojnë urdhëresën e pagëzimit më shumë sesa ata që janë rritur në familje të krishtera. Pagëzimi nuk tregon vetëm vdekjen, varrimin dhe ringjalljen e Zotit Jezus Krisht, por tregon gjithashtu njëjtësimin ose identifikimin e besimtarit me Krishtin. Pagëzimi është shpallja e plotë e vdekjes së tij në Krishtin (2 Korintasve 5:14); i vdekur për mëkat, i vdekur ndaj vetvetes dhe i vdekur për jetën e vjetër. Ai është gjithashtu shpallja e ringjalljes së tij me Krishtin pas varrosjes së jetës së vjetër; për të ecur në risinë e jetës me Atë.

Pagëzimi i të gjithë besimtarëve, siç është dëshmuar në Shkrim, paraqet vdekjen, varrosjen dhe ringjalljen e Krishtit. Pagëzimi i Gjon Pagëzorit e priste me dëshirë vdekjen dhe ringjalljen e Krishtit dhe pagëzimi ynë sot shikon prapa tek vdekja dhe ringjallja e Zotit tonë.

Por pagëzimi nuk është një urdhëresë shëlbuese (që të shpëton). Njeriu shpëtohen vetëm me anë të besimit. Kjo ndodh përpara pagëzimit. Megjithatë është e vërtetë që pagëzimi është një shpallje publike e besimit përpara njerëzve dhe Perëndia nuk shikon ujërat e pagëzimit, por shikon zemrën e njeriut.

3. Pjesëmarrja. Kush duhet të pagëzohet? Vetëm besimtari! “Ai që beson dhe është pagëzuar, do të jetë i shpëtuar; por ai që nuk ka besuar, do të jetë i dënuar” (Marku 16:16). Në fillim është besimi, pastaj pagëzimi. Përsëri mund të pyesim: “A duhet të pagëzohet njeriu që të shpëtohet?” Jo, sepse ky Shkrim thotë që ai që nuk beson, do të dënohet. Në qoftë se pagëzimi me ujë do të ishte thelbësor, Zoti do të kishte shtuar këto fjalë: “Ai që nuk është pagëzuar, është i dënuar”. Apostulli Pal, duke u shkruar korintasve, tha: “E falënderoj Perëndinë që nuk kam pagëzuar asnjë nga ju, me përjashtim të Krispit dhe të Gait … Sepse Krishti nuk më dërgoi të pagëzoj, por të predikoj ungjillin, jo me dituri fjale, që kryqi i Krishtit të mos dalë i kotë” (1 Korintasve 1:14, 17). Në qoftë se pagëzimi do të ishte i domosdoshëm për shpëtim, Pali nuk do të ishte mburrur në faktin që kishte pagëzuar kaq pak. Ai thekson qartë se pagëzimi nuk ka të bëjë aspak me Ungjillin (Romakëve 1:16), sepse Krishti e kishte dërguar jo që të pagëzonte, por që të predikonte.

Është e pamundur të pagëzosh një jobesimtar, sepse, nëse ai është jobesimtar përpara se të zhytet në ujë, do të jetë jobesimtar edhe kur të dalë nga ujërat e pagëzimit.

Cili është kufiri i moshës për pagëzim? Disa prindër mendojnë që mosha dymbëdhjetë vjeç është mosha më e re kur duhet të pagëzohet një fëmijë. Por ky gjykim nuk ka themel biblik. Mund të jetë një trashëgim nga zakoni hebre i birësimit. Bibla thekson qartë që pagëzimi është për të gjithë besimtarët, pavarësisht nga mosha apo gjinia.

B. Darka e Zotit.

“Sepse unë mora nga Zoti atë që ju transmetova edhe juve; se Zoti Jezus, në atë natë që po tradhtohej, mori bukën dhe, si falënderoi, e theu dhe tha: ‘Merrni, hani; ky është trupi im që është thyer për ju; bëni këtë në përkujtimin tim’. Gjithashtu, pas darkës, mori edhe kupën, duke thënë: ‘Kjo kupë është besëlidhja e re në gjakun tim; bëni këtë sa herë që të pini, në përkujtimin tim’. Sepse sa herë të hani nga kjo bukë ose të pini nga kjo kupë, ju shpallni vdekjen e Zotit, derisa ai të vijë. Prandaj ai që ha nga kjo bukë ose pi nga kjo kupë e Zotit padenjësisht, do të jetë fajtor i trupit dhe i gjakut të Zotit. Por secili të shqyrtojë vetveten dhe kështu të hajë nga buka e të pijë nga kupa” (1 Korintasve 11:23-28).

1. Zanafilla. Nga Shkrimi i mësipërm mbetet pak fare dyshim se kush e themeloi Darkën e Zotit. Nuk ka ndonjë dëshmi që të tregojë se kjo urdhëresë u mbajt përpara se Zoti Jezus ta përuronte. Ne marrim bukën dhe kupën sikur të ishte nga vetë duart e Tij të çmuara. Teoria që Krishti nuk jetoi kurrë, hidhet poshtë nga Darka e Zotit. Ajo është e Tij dhe vetëm e Atij.

2. Detyrimi. Fjalët “bëjeni këtë” janë një urdhër i Zotit dhe fjala “të gjithë” (Mateu 26:27) mund të përkthehet më mirë “të gjithë ju”. Kjo urdhëresë është për krejt Trupin e Krishtit.

3. Pjesëmarrja.

          a. Kush? Askush përveç një fëmije të Perëndisë që është i pagëzuar s’duhet të marrë pjesë në Darkën e Zotit. Ata që u ulën me Të në darkën e fundit, qenë pagëzuar. Pagëzimi është një simbol i fillimit të një jete të re dhe Darka e Zotit është një simbol i mbajtjes së asaj jete.

          b. Sa shpesh? Disa kisha e festojnë Darkën e Zotit çdo të dielë, disa njëherë në muaj, disa katër herë në vit dhe disa të tjerë një herë në vit. Disa nuk e festojnë kurrë darkën e Zotit. Cila është mbështetja e Shkrimit për këtë kremtim? “Sa herë të hani nga kjo bukë …” (1 Korintasve 11:26): pra, nuk ka asnjë rregull të vendosur dhe të prerë.

          c. Në ç’mënyrë? Disa besimtarë ngatërrohen shumë në lidhje me denjësinë e tyre për të marrë pjesë në Darkën e Zotit, pasi lexojnë 1 Korintasve 11:27-29. Ata vënë re fjalën “padenjësisht” dhe menjëherë kalojnë në mend mëkatet e tyre të kaluara, qëkur janë bërë besimtarë dhe kanë frikë se do të hanë dhe do të pinë dënim për vetveten nëse marrin pjesë. Le të theksojmë që fjala “padenjësisht” është një ndajfolje dhe cilëson fjalën “pi”, që do të thotë të pish në një “mënyrë të padenjë”. Për sa i përket të qenit i denjë, cili prej nesh mund ta quante veten të denjë? Asnjë! Kjo i drejtohet aktit të pjesëmarrjes. Konteksti do të japë një shpjegim të përkryer. Në kishën e hershme mbaheshin “gosti të dashurisë” (Juda 12, CHC) apo agape. Të pasurit sillnin ushqimin e tyre dhe verë, kurse skllevërit e kthyer nuk sillnin gjë. Ndërsa festa përparonte, besimtari i pasur, duke mbajtur ushqimin dhe pijen e tij për vete, së shpejti dehej. Ishte e qartë që skllavi i varfër nuk kishtë asgjë dhe mbetej esëll. Darka e Zotit trajtohej si mbyllja e festës. Besimtari i dehur nuk mund ta vlerësonte Darkën e Zotit. Në dehjen e tij, kupa e Darkës së Zotit nuk ishte gjë tjetër për të veçse një gllënkë tjetër vere. Ai nuk mund ta dallonte trupin dhe gjakun e Zotit, dhe kështu e pinte “padenjësisht”. Ky fakt çoi në shumë vdekje para kohe në Kishën e Korintit: “Për këtë arsye ka në mes jush shumë të dobët e të sëmurë dhe shumë vdesin” (1 Korintasve 11:30).

Nëse i krishteri ndihet i padenjë, kjo është një tregues i mirë që ai është i denjë dhe e kundërta. Më mirë të rrijë larg njeriu që gjen disa cilësi në vetvete për ta bërë atë të denjë që të marrë pjesë në Darkën e Zotit. Tryeza nuk është shtruar për të drejtët, por për të padrejtët, që janë të shfajësuar me anë të besimit.

4. Përbërja. Elementet e Darkës së Zotit janë: buka dhe fryti i hardhisë. Buka ishte pa maja, ashtu siç përdorej në festimin e Pashkës, nga e cila Zoti përuroi Darkën e Zotit.

5. Interpretimi.

          a. Transubstancimi. Ky interpretim mbahet lart nga kisha katolike romake që pohon se me anë të shenjtërimit të priftit, buka dhe vera nuk mbeten më të tilla, por bëhen trupi dhe gjaku i vërtetë i Zotit Jezus Krisht. Ky besim thotë që kur Zoti tha: “Në të vërtetë, në të vërtetë po ju them se, po të mos hani mishin e Birit të njeriut dhe të mos pini gjakun e tij, nuk keni jetën në veten tuaj” (Gjoni 6:53), Ai nënkuptonte mishin dhe gjakun e vërtetë të Krishtit, prandaj, mesha është ai rit që e kthen bukën dhe verën në mishin dhe gjakun e vërtetë të Krishtit. Vetëm prifti e pin verën dhe asnjë pikë e gjakut të Krishtit nuk duhet të derdhet. Buka është në formën e një vaferi, kështu që asnjë thërrime e trupit të Tij të mos humbasë. Në përgjigje të kësaj ne pyesim: “Si mundet që Krishti, duke qenë në trupin e Tij të përkryer, të mbante pjesë të trupit të Tij në dorë kur tha: ‘Ky është trupi im’?”

          b. Konsubstancimi. Luteranët dhe Kisha e Anglisë besojnë këtë interpretim që thekson se, ndërsa buka mbetet bukë dhe vera mbetet verë, trupi dhe gjaku janë të pranishëm në një kuptim frymëror, trupi dhe gjaku janë të pranishëm vetëm në çastin kur merren, por, kur janë marrë, nuk janë më trupi dhe gjaku i Krishtit.

          c. Simbolika. Ky është interpretimi i vërtetë që thotë se buka dhe vera janë vetëm simbole të trupit dhe gjakut të Krishtit, që u flijuan në kryqin e Kalvarit për shlyerjen e mëkateve. “Bëjeni këtë në përkujtimin tim”; festohet në kujtesë të bekuar dhe e gjitha mbaron këtu.

6. Kufizimi. Sa gjatë duhet ta vazhdojë kisha këtë kremtim? Derisa Ai të vijë përsëri. Cila është përgjigjja jonë për tallësin i cili përqesh Ardhjen e Dytë dhe pyet: “Ku është premtimi i ardhjes së Tij?” Ne i drejtohemi Tryezës së Zotit dhe përgjigjemi: “Aty është premtimi i ardhjes së Tij”.

7. Vlerësimi.

          a. Vlera e Darkës së Zotit nga ana doktrinore.

                    (1) Personi i Krishtit.

                             (a) Njerëzia e Tij (karakteri njerzor). Njerëzia e Tij është aq reale sa edhe Hyjnia e Tij. Simbolet flasin për trupin dhe gjakun e tij të vërtetë dhe është shumë thelbësore që Ai është njerëzor, përderisa shlyerja duhet të jetë në natyrën e atij që mëkatoi (“Krishti vdiq për ne”).

                             (b) Hyjnia e Tij. Hyjnia e Tij është shprehur në fjalët “Darka e Zotit”. Të gjithë titujt e Hyjnisë janë në këtë fjalë: “Zot”.

                    (2) Puna e Krishtit.

                             (a) Vdekja e Tij. Elementet e Darkës së Zotit e paraqesin këtë fakt, sespe trupi dhe gjaku janë së bashku në jetë, por ndahen në vdekje.

                             (b) Ringjallja dhe ardhja e Tij e dytë. “Derisa unë të vij” nuk do të thotë: “derisa unë të vij nga varri”, por “derisa unë të vij nga qielli”.

                    (3) Udha e shpëtimit.

                             (a) Vë në dukje fajin dhe pafuqishmërinë tonë.

                             (b) Thekson zëvendësimin (“I thyer për ju”).

                             (c) Na kujton që shpëtimi është falas (“Dhënë për ju”).

                             (d) Shpall që dhurata e shpëtimit duhet të pranohet (“Merrni, pini dhe hani”).

          b. Vlera e Darkës nga ana e përkushtimit tonë vetjak.

                    (1) Vijmë me rrëfim.

                    (2) Vijmë me lutje.

                    (3) Vijmë me shenjtërim.

                    (4) Vijmë me përulësi.

                    (5) Vijmë me falenderim.

                    (6) I gjithë njeriu është i përfshirë.

                             (a) Veshë për të dëgjuar ftesën e Tij.

                             (b) Sy për të parë simbolet e saj.

                             (c) Duar që mbajnë elementet.

                             (d) Goja ha elementet.

                             (e) Trupi që e përvetëson elementin, pra ky bëhet pjesë e jona.

          c. Vlera praktike e Darkës së Zotit.

                    (1) Ajo është një burim dëshmie.

                    (2) Darka është një burim fuqizimi për besimin.

                    (3) Ajo është një burim që nxit dashurinë tonë ndaj Tij.

                    (4) Darka e Zotit është një burim për nxitjen e dashurisë ndaj njëri-tjetrit.

                    (5) Kjo darkë është një burim që nxit bashkësi. Kjo bashkësi është me njëri-tjetrin, rreth Tryezës së Zotit, duke qenë Krishti qendra.

                    (6) Darka e Zotit është një burim i nxitjes së shenjtërisë.

          d. Vlera e darkës nga ana profetike. Në qoftë se Zoti Jezus nuk do të vijë për herë të dytë, pse ta festojmë Darkën e Zotit? Ai po vjen! Mbani mend se si përgjigje për ata që pyesin “Ku është premtimi i ardhjes së Tij?”, ne i drejtohemi Darkës së Zotit.

Kthehu tek faqja: Doktrinat e Biblës

Copyright © 2002  AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare
Një Projekt i Shërbesës 'Shqiptarët për Krishtin'.