Doktrinat e Bibles: Eskatologjia - Doktrina e Gjerave te Fundit: Ringjallja Trupore.

Web Hosting by Netfirms | Free Domain Names by Netfirms

AlbKristian.com - Faqe të Krishtera Shqiptare	Kryefaqja

II. Ringjallja Trupore

A. Fakti i ringjalljes.

1. E parashikuar në Dhiatën e Vjetër. Terma të tillë si “në ditët e fundit”, “zgjuar dhe gjallë”, janë tregues të ringjalljes. Dhiata e Vjetër përmban lloje të ndryshme ringjalljesh. Jozefi u konsiderua i vdekur, por ai iu kthye atit të tij. Jona ishte në barkun e peshkut për tre ditë e për tre netë dhe më pas u lirua. Danielin e hodhën në gropën e luanëve, një vend vdekjeje, por doli i gjallë. Izraeli vdiq në shkretëtirë dhe një Izrael i ri shkoi në Kanan. Të gjitha këto janë figura të ringjalljes. Shkrimet e mëposhtme e vërtetojnë ringjalljen. “Të vdekurit e tu do të rijetojnë, bashkë me kufomën time, do të ringjallen. Zgjohuni dhe gëzohuni, o ju që banoni në pluhur! Sepse vesa jote është si vesa e një drite që shkëlqen dhe toka do të nxjerrë në dritë të vdekurit” (Isaia 26:19). Shihni edhe Jobi 19:26-27; Psalmi 16:9, 11; Danieli 6:23; 12:2; Mateu 12:40.

2. E shfaqur në Dhiatën e Re. “Sepse, ashtu sikur të gjithë vdesin në Adamin, kështu të gjithë do të ngjallen në Krishtin” (1 Korintasve 15:22). “Duke pasur shpresë në Perëndinë, të cilën edhe këta e kanë, se do të ketë një ringjallje të të vdekurve, qoftë të të drejtëve, qoftë të të padrejtëve” (Veprat 24:15). Shihni gjithashtu Mateu 22:30-32; Luka 14:13-14; 20:35-36; Gjoni 5:28-29; 6:39, 40, 44, 54; 1 Thes. 4:14-16; 2 Timoteu 1:10. Krishti nuk erdhi për të shpëtuar vetëm shpirtin tim, por krejt mua: shpirtin, frymën dhe trupin tim. Unë i tëri duhet të shpëtohem.

B. Natyra e ringjalljes.

Vdekja nuk paraqitet kurrë si shpresa e besimtarit. Në Korint (1 Korintasve 15) disa kishin deklaruar që nuk kishte ringjallje trupore, por në kapitullin e mësipërm Pali i qorton ata për këtë mësim të rremë dhe u vërteton atyre që ka një ringjallje (me anë të ringjalljes së vetë Krishtit): në qoftë se një njeri nuk beson në ringjalljen e njeriut, atëherë është e pamundur të besojë në ringjalljen e Krishtit. Nëse Krishti nuk pati ringjallje, nuk ka Ungjill dhe, nëse nuk ka Ungjill, ne nuk jemi të shpëtuar.

Satani ka qenë gjithmonë kundër Fjalës dhe ai ka shumë armë të drejtuara mbi të. Zbulesa që ai përçmon më shumë, është ajo e ringjalljes. Zbulesa më e urryer e tij është ringjallja. Materializmi e mohon krejtësisht ringjalljen. Spiritualizmi e mohon ringjalljen trupore. Ne si besimtarë nuk duhet të dyshojmë kurrë në ringjalljen. “E harrova Perëndinë kur thashë: si mund të ndodhë kjo?” Ringjallja është e vërtetë, pavarësisht nëse njeriu mund ta besojë, ta kuptojë ose jo.

Disa njerëz nuk mund ta besojnë se mishi dhe kockat do të jenë të përsosur. Kur flasim për ringjalljen e Krishtit, ata mendojnë që ishte një ringjallje frymërore. Ne e dimë me anë të kësaj thënieje që ata nuk e dinë se për çfarë flasin. Nuk u vu në varr fryma e Jezus Krishtit, por vetëm trupi i Tij. Ushtarët romakë nuk u vunë tek varri për të ruajtur frymën e Tij, por për të ruajtur trupin e Tij. Ishte trupi i Tij ai që ata ruajtën. Ishte trupi i Tij që u ngrit prej së vdekurish!

Një Shkrim që përdoret nga ata që besojnë vetëm në një ringjallje frymërore, është 1 Korintasve 15:44: “Mbillet trup natyror dhe ringjallet trup frymëror. Ka trup natyror, ka edhe trup frymëror”. Vini re që vargu nuk thotë “një trup fryme” por “një trup frymëror”. Trupi natyror kontrollohet nga shpirti, trupi frymëror do të kontrollohet nga Fryma dhe kështu vjen trupi frymëror.

1. Teoritë e propozuara.

          a. Teoria e embrionit. Ky është një besim i vjetër hebre i gjetur tek Talmudi[1]. Sipas tij, tek njeriu është një kockë e vogël e quajtur “luz”, të cilën vdekja nuk mund ta shkatërrojë, dhe nga nga ky embrion trupi do të ringjallet. Disa të krishterë i mbahen kësaj teorie, duke përdorur 1 Korintasve 15:36-37 për mbështetje.

          b. Teoria e identitetit. Ky është besimi që trupi në ringjallje do të ngrihet ashtu siç ishte varrosur. Një trup i varrosur pa një dorë, do të ngrihet pa një dorë. Një foshnjë e varrosur, do të ngrihet foshnjë. Ai që është varrosur budalla, budalla do të ngrihet. Myslimanët i mbahen kësaj teorie. Në qoftë se kjo është e vërtetë, ne nuk do të jemi si Jezusi.

          c. Teoria e rimishërimit. Kjo ide supozon që, kur një njeri vdes, ai shkon menjëherë në një trup tjetër. Në qoftë se kjo do të ndodhte, ne nuk do të ishim “në shtëpi” me Zotin. Kur një njeri vdes, ai nuk është një qenie njerëzore e plotë. Ai mund të jetë i tillë vetëm me anë të një ringjalljeje trupore (1 Thesalonikasve 5:23).

          d. Teoria e trupit të ndërmjetëm. Kjo teori thotë që besimtari e merr trupin e tij të ringjallur menjëherë pas vdekjes. Kjo është e bazuar në 2 Korintasve 5:1-4: “Ne e dimë në fakt se, në qoftë se kjo çadër, vendbanimi ynë tokësor, prishet, ne kemi një godinë nga Perëndia, një banesë të përjetshme, në qiej, që nuk është bërë nga dorë njeriu. Sepse në këtë çadër ne psherëtijmë duke dëshëruar fort të vishemi me banesën tonë qiellore, nëse do të gjindemi të veshur e jo të zhveshur. Sepse ne që jemi në këtë çadër psherëtijmë duke qenë të rënduar, dhe për këtë arsye nuk duam, pra, të na zhveshin, por të na veshin, që ç’është e vdekshme të përpihet nga jeta”. Megjithatë Shkrimi i mësipërm u drejtohet vetëm atyre besimtarëve që po jetojnë kur vjen Krishti.

2. E vërteta e besuar. Ringjallja është nga fuqia hyjnore! “Po Perëndia i jep trup si të dojë, secilës farë trupin e vet” (1 Korintasve 15:38). Trupi i ringjallur i vetë Jezus Krishtit u vërtetua të jetë mish dhe kocka. Kur Krishti iu shfaq dishepujve, Ai theksoi: “Shikoni duart e mia dhe këmbët e mia, sepse unë jam. Më prekni dhe shikoni, sepse një frymë nuk ka mish e eshtra, si po shihni se unë kam” (Luka 24: 39). Krishti nuk tha që nuk kishte frymëra, por që një frymë nuk ka mish dhe kocka. Ezekieli 37 portretizon ringjalljen e Izraelit. Përmenden mishi, kockat dhe fryma, por jo gjaku. Ligji kërkonte derdhje të gjakut dhe Krishti derdhi gjakun e Tij për të paguar për këtë kërkesë. Në ringjallje, të gjithë do të ngrihen pa gjak, sepse jeta do të jetë në frymën e njeriut.

“[Zoti Jezus Krisht] do ta shndërrojë trupin tonë të përunjur, që të bëhet i ngjashëm me trupin e tij të lavdishëm, sipas fuqisë së tij që t’i nënshtrojë ndaj vetes të gjitha gjërat” (Filipianëve 3:20-21). Trupat tanë, të njëjtët që mund të mbillen në vdekje, do të kalojnë nën një transformim të madh dhe do të ngrihen. Në qoftë se do të duhej të mbillnim një zambak, një zambak do të mbijë. Në qoftë se mbjellim grurë, grurë do të mbijë dhe, nëse mbjellim egjër, egjër do të mbijë. Nëse mbjellim trupa njerëzorë, trupa njerëzorë të lavdëruar do të dalin. Perëndia i shikon varrezat vetëm si fushë të korrash. Farërat në këto fusha korrjesh janë trupat e të vdekurve dhe korrja është ringjallja.

“Dhe ne do të shndërrohemi” (1 Korintasve 15:52c). Po, një transformim i madh do të ndodhë, por do të jetë i njëjti trup, sepse trupi i ringjallur i Krishtit vërteton që do të jetë po ai trup, ndërsa ai mbante në trupin e Tij të ringjallur shenjën e gozhdave.

1 Korintasve 15:42-44 përshkruan plotësisht ringjalljen e të drejtëve (Perëndia nuk tregon asgjë për trupat e të dënuarve në ringjalljen e tyre). “Mbillet në prishje dhe ringjallet në paprishje”. Një trup i vdekur është një trup që prishet. Një trup i gjallë është një trup i vdekur. Asgjë nuk është thënë ndonjëherë në Shkrime për mbjelljen e një trupi të vdekshëm. Një trup që prishet, është subjekt i kalbëzimit dhe pluhurit, por një ditë do të ngrihet në paprishje, një trup i përshtatshëm për qiellin, që nuk mund të jetë më kurrë subjekt për prishje. “Mbillet në çnderim dhe ringjallet në lavdi”. Këta trupa të prishur janë çnderuar nga mëkati, por një ditë ata do të ringjallen në lavdi ashtu si trupi i lavdishëm i Zotit tonë. “Mbillet në dobësi dhe ringjallet në fuqi”. Mëkati na ka bërë ne të dobët gjithashtu. Gjëja më e dobët në botë është një trup i vdekur. Me qëllim që një njeri i vdekur të lëvizë, ai duhet të lëvizet. Ai ka sy që nuk shohin dhe veshë që nuk dëgjojnë. Ai nuk proteston kur e futin në arkivol dhe e vënë në varr. Nuk ka kundërshtim në një trup të vdekur, madje edhe këta trupa të njëjtë të dobët do të ringjallen më fuqi të madhe. Vini re çfarë mund të bëjë njeriu për sytë sot, por mendo për atë që Perëndia do të bëjë. Trupi i ringjallur do të jetë në gjendje të shohë qenie frymërore. Njeriu i vdekshëm ka mikroskop dhe teleskop, por, oh, çfarë shikimi do të kenë trupat tanë të rinj! Sot kemi kufij shpejtësie, por në ringjallje nuk do të ketë kufi. Mos i bëni standartet e tanishme kufi të standarteve tona të ardhshme. “Mbillet trup natyror; ringjallet një trup frymëror”. Trupi ynë natyror përmban mish, kocka dhe gjak. Trupat tanë të ringjallur nuk do të jenë trupa-fryme, por frymërorë; ata do të jenë trupa të përbërë prej mishit dhe kockave, pa gjak, të mbizotëruar nga frymërat tona.

C. Koha e ringjalljes.

“Sepse, ashtu sikur të gjithë vdesin në Adamin, kështu të gjithë do të ngjallen në Krishtin” (1 Korintasve 15:22). Të gjithë njerëzit do të ringjallen prej së vdekurish, por jo të gjithë në të njëjtën kohë. Shkrimet shpallin qartë që ka dy ringjallje dhe jo një ringjallje të përgjithshme. Ato janë ringjallja e parë dhe e fundit (Zbulesa 20:5-6).

1. Ringjallja e parë. Ringjallja e parë përfshin Krishtin dhe të gjithë besimtarët e të gjitha kohërave. Ringjallja e tyre ndodh në kohë të ndryshme: Krishti në një kohë, Kisha në kohën e Rrëmbimit (përpara Rrëmujës) dhe shenjtorët e Dhiatës së Vjetër dhe shenjtorët e Rrëmujës pas Rrëmujës.

          a. Krishti fryti i parë. “Por tashti Krishti u ringjall prej së vdekurish dhe është fryti i parë i atyre që kanë fjetur” (1 Korintasve 15:20). Fryti i parë ishte betimi i Perëndisë që të gjitha të korrat do të vinin më vonë. Krishti, duke qenë Fryti i Parë, është betimi i Perëndisë që të korrat do të vijnë më vonë. “Sepse unë jetoj, edhe ju do të jetoni” (Gjoni 14:19b). Ka dëshmi të njerëzve që janë ringjallur prej se vdekurish, por këto ishin “rikthime” ose “ripërtëritje”. Ata vdiqën përsëri. Krishti jeton për të mos vdekur kurrë më! “Dhe ja, jam i gjallë përgjithmonë” (Zbulesa 1:18b).

          b. Shenjtorët në ringjalljen e Krishtit. “Varret u hapën dhe shumë trupa të të shenjtëve që flinin u ringjallën dhe të dalë nga varret mbas ringjalljes së Jezusit, hynë në qytetin e shenjtë dhe iu shfaqën shumëkujt” (Mateu 27:52-53). Në një rast Zoti Jezus tha: “Në të vërtetë, në të vërtetë po ju them: Nëse kokrra e grurit e rënë në dhe nuk vdes, ajo mbetet e vetme, por, po të vdesë, jep shumë fryt” (Gjoni 12:24). Krishti vdiq dhe u mboll si një kokërr gruri, por, kur u ngrit prej së vdekurish, Ai solli shumë fryt me vete. Ky fryt ishin shenjtorët që u ngritën menjëherë pas ringjalljes së Tij. Ne nuk e dimë se sa u ngritën dhe as nuk e dimë se ku shkuan. Ata mund të kenë shkuar në qiell, sepse duhet mbajtur mend që Ai ishte Fryti i parë dhe se në festën e Frutave të Para, një tufë (me fije e kallinj gruri) e flijimit të tundshëm tundej përpara Zotit. Kishte më shumë se një fije gruri në këtë tufë. Kështu, mund të ndikohemi të besojmë që kishte më shumë njerëz që shkuan në parajsë në frytet e para, dhe nuk ishte vetëm Krishti.

          c. Trupi i Krishtit (Kisha). Kisha do të ketë një ringjallje të vetën. “Ata që vdiqën në Krishtin do të ringjallen të parët” (1 Thesalonikasve 4:16). Kisha nuk ishte njohur kurrë në Dhiatën e Vjetër (shihni kapitullin VII), prandaj profetët e Dhiatës së Vjetër nuk panë pagëzimin frymëror, rrëmbimin, ringjalljen apo transformimin e saj. Kisha ishte një mister i fshehur në Perëndinë, që iu shfaq për herë të parë Apostullit Pal (Efesianëve 3:1-9). Megjithatë shenjtorët e Dhiatës së Vjetër kishin dijeni për ringjalljen e tyre vetjake, që do të ndodhë pas Rrëmujës (Danieli 12:2, 13).

Ringjallja e Kishës iu shfaq Apostullit Pal. Kjo do të ndodhë përpara Rrëmujës. “Sepse e ruajte fjalën e durimit tim, edhe unë do të të ruaj ty nga ora e sprovës që do të vijë mbi gjithë botën, për të provuar ata që banojnë mbi dhe” (Zbulesa 3:10). Shihni gjithashtu 1 Thesalonikasve 1:10.

Kanë kaluar gati dymijë vjet që kur Krishti, Fryti i parë, është ringjallur. Koha e ringjalljes së Kishës nuk është e njohur.

          d. Shenjtorët e Dhiatës së Vjetër dhe të Rrëmujës. Kjo fazë e ringjalljes së parë ndodh pas Rrëmujës, së paku shtatë vjet pasi Kisha është ringjallur. Ajo përfshin të gjithë shenjtorët që nuk i përkasin Trupit të Krishtit. “Por ti shko drejt mbarimit tënd; do të prehesh dhe pastaj do të ngrihesh përsëri për të marrë pjesën tënde të trashëgimisë në mbarim të ditëve” (Danieli 12:13). Shihni edhe Danieli 12:1-2.

2. Ringjallja e fundit. Ringjallja e fundit (ose e dytë) ndodh pas Mijëvjeçarit dhe do të përfshijë të gjithë të vdekurit jobesimtarë. Ata do të ringjallen për të qëndruar përpara Fronit të Madh të Bardhë. “Dhe pashë frone dhe ata u ulën mbi to dhe atyre iu dha pushteti që të gjykojnë edhe pashë shpirtrat e atyre që u ishin prerë kokat për dëshminë e Jezusit dhe për fjalën e Perëndisë, dhe të cilët nuk e kishin adhuruar bishën, dhe as figurën e saj dhe nuk kishin marrë damkë mbi ballin e tyre dhe në duart e tyre. Këta u kthyen në jetë e mbretëruan me Krishtin për një mijë vjet. Por të vdekurit e tjerë nuk u kthyen në jetë deri sa të mbusheshin një mijë vjet. Kjo është ringjallja e parë” (Zbulesa 20:5-6).

[1] Talmudi: komentari hebraik i pentateukut (shënim i përkthyesve).

Kthehu tek faqja: Doktrinat e Biblës